Bij mijn voorlaatste kappersbeurt moest ik even wachten. Voor mij lag een bekend damestijdschrift en ik begon er wat in te lezen.
Ik las een artikel waarin verschillende crèmes werden besproken waarmee je wallen onder de ogen kon wegwerken. Eén crème sprong eruit. Zo goed, zo handig en vergeleken bij de dure crèmes redelijk betaalbaar. Ik dacht: die moet ik hebben, zodra ik geknipt ben, ga ik direct door naar de drogist. Een half uur later stond ik bij de drogist en vond al snel het fantastische onmisbare tubetje met crème. Toen gebeurde er iets. Ik realiseerde mij met een schok dat ik me had laten verleiden door een reclamepraatje. Bijna was ik er in getrapt. Ik heb geen last van wallen onder mijn ogen. Misschien heb ik ze wel, maar ik heb er geen last van. Het damesblad wilde mij laten geloven dat ik er wel last van heb en dat ik daar wat aan moet doen. Ik moet een crème kopen en dat op mijn hoofd smeren. Huh?
Kort daarna kwam ik via via dit artikel tegen
http://www.genoeg.nl/attachments/195_Interview%20van%20mar%20Oomen%20met%20Alina%20Nube.pdf
en herkende mijn wallen-crème avontuur hierin.
Vandaag was ik weer in dezelfde drogist. Voorheen liep ik de hele winkel door, wikkend en wegend maar meestal met een gevuld winkelmandje. Deze keer had ik geen mandje nodig. Ik kwam alleen voor een flesje ongeparfumeerde amandelolie. Deze koop ik voor droge plekken op mijn huid. Hier heb ik nl wel last van. Door het artikel en mijn "ontwaken" ben ik nu wat bewuster van mijn koopgedrag. Iets bewuster, want ik moet nog veel leren. En damesbladen? Die lees ik nu ook anders, ik ben veel sceptischer geworden.
